Na najwyższym wzgórzu Łodzi (Budy Stokowskie, 260 m n.p.m.), ponad 100 lat temu wybudowano zbiorniki wody pitnej. Zaprojektował je inżynier Sir William Heerlein Lindley, który tworzył też sieć kanalizacyjną w Warszawie i Pradze. Wysokie koszty inwestycji spowodowały, że pierwsze dwa zbiorniki wody pitnej dla Łodzi, każdy o pojemności 15 milionów litrów, powstały w latach 1935-37. Dwa kolejne po II wojnie światowej w latach 1949-53. Są zbudowane na planie kwadratów o bokach długości 60 m ze specjalnych wodoodpornych i wytrzymałych na ciśnienie cegieł. Na sklepienie każdego ze zbiorników składa się 100 kopuł podtrzymywanych przez 81 kolumn. "Las kolumn" z ceglanymi łukami i kopułami przypomina wyglądem średniowieczne katedry - stąd nazwa "Podziemna katedra na Stokach".
Różnica poziomu między lustrem wody w "Podziemnej katedrze" a najniższym punktem zasilanym z sieci wodociągowej w Łodzi wynosi aż 90 metrów. Z naturalnej wieży ciśnień, dzięki sile grawitacji woda spływa do domów położonych poniżej zbiorników.
Woda do zbiorników jest tłoczona z 19. studni głębinowych oraz w niewielkiej ilości z ujęcia w Tomaszowie Mazowieckim na Pilicy. W przypadku teoretycznej, jednoczesnej awarii wszystkich ujęć wody w mieście jej zapas w zbiornikach może zaspokoić potrzeby mieszkańców przez 24 godziny. Raz na dwa lata zbiorniki są opróżniane poddawane konserwacji, wówczas można w pełni docenić kunszt ich projektantów i budowniczych.
