Aleksy Rżewski przeszedł niezwykłą drogę od rewolucjonisty 1905 r. do sprawczego gospodarza wielkiego miasta, a później społecznika i działacza. Łódź zawdzięcza mu dynamiczny start
w nowej Polsce po odzyskaniu niepodległości.
W 1919 r, gdy obejmował prezydenturę miasto zmagało sięz wieloma problemami. Było praktycznie pozbawione polityki socjalnej i nowoczesnej infrastruktury, które decydowały o jakości życia. Reformowanie zaczęło się zatem od edukacji i nowej infrastruktury. Aleksy Rżewski wprowadził powszechne nauczanie na poziomie szkoły podstawowej, ale jednocześnie dzieci uczęszczające do szkół mogły liczyć na posiłek, darmowe pomoce naukowe, a nawet na odzież. Rozpoczęto budowę nowych szkół, planowanie sieci wodociągów, rozwój transportu publicznego. Miasto uzyskało 1/3 udziałów w Spółce Kolei Elektrycznej Łódzkiej Ł i tym samym wpływ na kształtowanie miejskiej sieci tramwajowej. Otworzono też przychodnię zdrowia i bibliotekę dla dzieci, zainicjowano ideę zielonego miejsca rekreacyjnego (dzisiejszy Park im. Józefa Piłsudskiego na Zdrowiu).
W działaniach Rżewskiego widoczna była wrażliwość na potrzeby ludzi pracy, które łączą go ze świętem 1 Maja (Świętem Pracy). To właśnie polscy socjaliści organizowali pierwsze manifestacje w obronie ludzi pracy. Jako pierwsi zaczęli mówić o koniecznych zmianachi jakości życia robotników. Własnie dlatego odwiedziny przy mogile Rżewskiego stały się tradycją łódzkich obchodów Święta Pracy. Grób na Starym Cmentarzu w Łodzi to symboliczne miejsce pamięci - Aleksy Rżewski zginął prawdopodobnie jesienią 1939 r., ale miejsce jego pochówku jest nieznane.
W ostatnich latach często przywoływano dokonania Aleksego Rżewskiego, wcześniej nieco zapomnianej postaci. Stał się inspiracją do filmu, książek, artykułów i wydarzeń publicznych, również bohaterem murala. Jest uważany za ojca nowoczesnej Łodzi i jednego z jej największych reformatorów. Wzór znakomitego włodarza, który przede wszystkim myślał o mieszkańcach.
