Dominowały tendencje odpolitycznienia wyborów i dlatego większość kandydatów została zgaszona przez komitety obywatelskie. Listy we wszystkich okręgach w Łodzi zarejestrowały: Obywatelski Komitet Wyborczy Łódzkiego Porozumienia Obywatelskiego (ŁPO), Komitet Wyborczy Łodzi przy Wojewódzkim Komitecie Obywatelskim (WKO). Tylko Socjaldemokracja Rzeczypospolitej Polskiej wystartowała pod szyldem partyjnym. Poza tym wielu kandydatów starowało z „lokalnych” list obywatelskich komitetów dzielnicowych (np. komitet obywatelski „Doły”, czy komitet obywatelski dzielnica Górna).
W wyniku pierwszych wolnych wyborów obsadzono 80 mandatów w Radzie Miejskiej. ŁPO zdobyło 50 miejsc, WKO - 34, a SdRP 6.
Prezydentem wyłonionym przez Radę Miejską w Łodzi został Grzegorz Palka, działacz „Solidarności” internowany w okresie stanu wojennego.
Pierwsza kadencja rady miejskiej przypadła na czasy ostrego kryzysu gospodarczego, spowodowanego transformacja ustrojową. W województwie łódzkim bezrobocie przekroczyło 100 tys. osób. Do niewątpliwych osiągnięć rady miejskiej I kadencji i zarządu należy komunalizacja mienia, sprywatyzowanie handlu i usług oraz części mieszkań. W pierwszych latach odrodzonego samorządu kadencji przeprowadzono m.in. remont ulicy Piotrkowskiej i zaczęto budowę łódzkiego lotniska.
